September - zuid-Afrika

'Och, Jacques, eigenlijk zou ik nog wel 's één keer een giraffe in 't écht zien'. Deze uitspraak van Gerda was de aanleiding voor 'n werkelijk fantastische reis door zuid-Afrika. Hoofd-onderwerp: het 'spotten' van zoveel mogelijk wild.
Dus boekten wij een groeps-rondreis, die ons in het noord-oosten, door de provincies Mpumalanga, Swaziland, Kwazulu-Natal, Vrijstaat en natuurlijk het Kruger- en het Hluhluwe-park op de meest prachtige plekken bracht. Als je wat van het land wil zien, moet je kilometers maken.
Samen met gids Carla en chauffeur Ernie zijn we met 'n groep van 19 reizigers op zoek gegaan. En we hebben ze gevonden: de giraffen, de leeuwen, buffels, olifanten, krokodillen en noem maar op. Alleen het luipaard hield zich schuil. Impala's? Honderden!
Het reizen in groepsverband was geen enkel probleem: het klikte meteen. Bijna allemaal mensen van onze leeftijd, de enkele zoon, die z'n vader begeleidde en de 2 dochters, die met moeder waren, daargelaten. Maar deze jongelui hadden geen enkel probleem, het werd er alleen maar gezelliger door.
Via Johannesburg zijn we richting Kruger-park gereden. Daar deden we wél 'n paar dagen over, want ook onderweg is er veel te zien. Jammer genoeg was het nét de dag, dat we op de Panorama-route reden, bewolkt, waardoor God's Window potdicht zat. Verder hadden we veel zon en 'n dikke 25 graden.
In dat Kruger-park zijn we toch 'n paar dagen geweest: eerst op pad met een open jeep, onder begeleiding van 'n lokale gids. Een dikke 200 km door het park ge-zig-zagd, de camera's in de aanslag. En reken maar, dat we geschoten hebben, plaatjes, welteverstaan. We hebben één keer overnacht in het Kruger-park, waar we sliepen in 'rondavels', ronde hutten met een dak van gras. Geweldig...
De dag erná zijn we met de bus het park uitgereden, waarbij we weer bijzondere foto's gemaakt hebben. Later ook in het Hluhluwe-reservaat, waar we een zeldzame ontmoeting hadden met wilde honden. Heel bijzonder!
Onderweg logeerden we in hotels, maar vaak ook in lodges.
In St.Lucia hadden we een spectaculaire boottocht door de branding, op weg naar de walvissen. Enkelen van ons hadden, jammer genoeg, door al dat gedobber last van zeeziekte, maar de rest heeft genoten van een mama-walvis met haar kleintje.
In de Drakensbergen verbleven we twee nachten in alweer een luxueuze lodge, met adembenemende uitzichten. Op de laatste vrije dag hebben we heerlijk gewandeld en genoten van de natuur.
Helaas komt aan alles een einde: na een tour door Soweto werden we weer gedropt op het vliegveld. Op Schiphol zijn we als vrienden uit elkaar gegaan, met het vaste voornemen:'We vliegen nóóit meer met Air France'...

Klik hier voor meer foto's (en écht allemaal zelf gemaakt)>>>

Juli - Ironman Klagenfurt

Ironman? Wat is dat?
Ik hoor het je zeggen. De Ironman is een wedstrijd, die bestaat uit een hele triatlon: 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42 km hardlopen. En daar deden 4 leden van onze triatlon-vereniging aan mee.
Trouw als we zijn, gingen wij met 'n paar fans mee naar dat Ironman-circus om onze helden aan te moedigen. Donderdagmorgen reed ik met Ludy, Milia en Erik, caravan áchter, fietsen óp en tentje ín de auto, richting Oostenrijk. Weersvoorspellingen waren goed, maar we vertrokken met regen.
In de buurt van Koblenz klaarde het op en we verruilden de lange voor de korte broek. Het plan was, om lekker ontspannen te reizen en we hadden een overnachting ingepland in de buurt van München. Helaas: zo'n 100 km vóór München begaf de auto het: turbo kapot. Het was al te laat om nog 'n Renault-monteur te charteren, dus zochten we 'n camping in Rothenburg om te overnachten.
Rothenburg is een prachtig stadje, met 'n sfeervol centrum, waar we 's avonds lekker op 'n terras hebben gegeten. Daags erna zochten we in alle vroegte onze Renault-dealer weer op, om daar te horen, dat reparatie pas ná het weekend mogelijk was. Dus werd de verzekering ingeschakeld om vervangend vervoer te regelen en dezelfde avond nog reden we in 'n dikke Vectra verder naar Klagenfurt. Tegen 03:00 uur 's nachts parkeerden we onze auto op de parkeerplaats van de camping en provisorisch konden we nog 'n paar uurtjes dutten.
's Ochtends werden we hartelijk ontvangen door Frank en Mei-Fen met hun aanhang en schoven we aan voor het ontbijt. De camping lag aan de Hafnersee, 'n meertje waar we lekker in konden zwemmen.
Later op de dag fietsten we naar Klagenfurt, om daar wat rond te kijken, zodat we de plannen voor de zondag konden smeden. 's Avonds kwamen Jan en Nellie van Ass naar de camping, Milia toverde 'n pan lekkere spaghetti op tafel en het werd heel gezellig.
Zondagochtend: regendruppels en donder. Pakken we de auto (met het risico dat we nergens doorgelaten worden) of gokken we op mooi weer en nemen we de fiets? We besloten voor dat laatste en fietsten richting Velden am Wörthersee. Na een 'stevig' ontbijt op een terrasje namen we onze posities in langs het fiets-parcours en toen onze helden voorbijflitsten, hebben we die natuurlijk, gehuld in onze oranje T-shirts, van harte aangemoedigd. Daarna zijn we via de noordkant van de Wörthersee naar Krumpendorf gefietst. Onderweg hebben we in een bushokje moeten schuilen voor alweer 'n onweersbui, maar gelukkig waren we op tijd om onze idolen op het loop-parcours vooruit te schreeuwen.
In Klagenfurt zagen we ze finishen, de totale uitputting nabij. Gelukkig hadden ze veel steun aan onze aanwezigheid; uit dankbaarheid zijn we die avond getracteerd op 'n etentje. En raad eens: tijdens dat etentje barstte de zoveelste onweersbui los.
Dus besloten we de volgende ochtend, onze natte spullen in te pakken en linea-recta naar Venray terug te rijden. 's Avonds tegen 01:00 reden we de Serenadestraat in en zat het er dus weer op. Ik was blij, dat ik de volgende ochtend lekker kon uitslapen.

Juni - Weekend Berlijn

In Berlijn was ik nog nooit geweest; Gerda wél. 'Oh Jacques, Dat is zo'n mooie stad, dat moet je gezien hebben'. Dat heb ik regelmatig gehoord, maar het kwam er nooit van.
Nu dus wél: we reisden met de trein naar Berlijn en verbleven in het Ramada Globus Berlin. Maar vóór het zover was, vergaapten we ons aan het vernieuwde 'Haubtbahnhof': ongelooflijk, het lijkt wel 'n luchthaven. Op 3 verdiepingen kruisen spoorlijnen, U- en S-bahnen elkaar en in de immense hal vind je vele winkels.
Wij kochten een 'Welcome-card', een 3-daagse pas voor elke vorm van openbaar vervoer. Daar hebben we veel profijt van gehad; je wil in die 3 dagen zoveel mogelijk zien en alle beroemde plekken bezoeken. Brandenburger Tor, Unter den Linden, Charlottenburg, Kurfürstendamm, Checkpoint Charly, wij waren er dus en we hebben ervan genoten. In een heerlijk zonnetje hebben we 3 dagen door Berlijn gefladderd en ik ben 't helemaal met Gerda eens: Berlijn is een geweldige stad.

2008 - Fietserpad

Op ons verlanglijstje staat al langer het Fietserpad. Net als het Pieterpad loopt deze route van zuid naar noord, dwars door Nelderland. Om precies te zijn: van Withuis (bij Eijsden) aan de Belgische grens naar Pieterburen in Groningen.
In de eerste week van mei zijn we met de fiets op de trein gestapt en naar Maastricht gereisd. Van daaruit was het nog 15 (miezerige) kilometers naar Withuis en daar kon ik mijn GPS aanzetten. We werden meteen getracteerd op 'n paar pittige klimmetjes, de stemming zat er meteen in.
De route voerde door het welbekende 'heuvelland' naar Valkenburg. Vorig jaar hebben we hier met de kinderen ergens gesmuld van lekkere vlaai; nu konden we op herhaling (die calorieën fietsen we er wel weer af). In Spaubeek vonden we onderdak bij een kunstenaars-echtpaar (zie bovenste foto).
Dag 2 bracht ons droog naar Haelen, waar we overnachtten bij een bijzonder aardige mevrouw. Op dag 3 fietsten we, nog steeds droog, langs de Maas, naar Venray.
Dit smaakt naar meer...

Vakantie 2007

Ook 'n arbeider moet wel 's even uitblazen. Dit jaar deden we dat op Corfu, het groene eiland: geen bosbranden, geen hittegolf.
Corfu is pakweg half zo groot als Limburg en ligt tussen Italie en Griekenland, ter hoogte van de grens met Albanië. In 2001 waren we ook al 's hier en het eiland heeft ons zeer bekoord: veel olijfbomen en cypressen, een aangenaam klimaat en veel gastvrije Grieken.
We logeerden nu 2 weken in 'n hotel in Gouvia, ongeveer halverwege het eiland. Van daaruit hebben we diverse uitstapjes gemaakt: naar Corfu-stad, naar Sidari, naar Kassiopi, Paleokastritsa, het paleis van Sissi; we hebben gewoon de standaard-toerist uitgehangen.
Maar ook lekker rondgehangen in de tuin van het hotel, in en rond het zwembad. Boekje erbij, muziekje erbij, chips, je kent 't wel. Nou moet ik er wél bijzeggen, dat het weer meewerkte: 2 weken lang geen wolkje te bekennen en elke dag 'n graadje of 30.

Meer foto's...>

Omdat we nog 'n paar snipperdagen te besteden hadden, hebben we er 'n midweekje Schin op Geul aangeplakt. Samen met de kinderen hebben we daar 'n huisje gehuurd, om vandaaruit zuid-Limburg te verkennen.
Hier werke het weer helaas niet mee: elke dag (merendeels) regen. Tussen de buien door konden we wandelend naar Valkenburg. Zelfs het Gaia-park bereikten we droog; eenmaal binnen ging het ook hier mis.
Gezelligheid moet je zelf maken, het weer heeft ons daarvan niet weerhouden. Ook mijn kook-cursus kwam goed van pas en ik heb er 'n lekker recept van Marly kunnen uitproberen.

Meer foto's...>

Ze mogen dan wel uit huis zijn en op zichzelf wonen, het blijft 'n stelletje kinderen

Verrassing...

'Wat wil je voor je verjaardag?', vroeg Marly, 'n paar maanden geleden. Nou ben ik niet zo van de kado's, dus ik zei:'Doe maar 'n schilderij. Ik wil graag 'n schilderij, van jou en Arno'. Marly heeft namelijk 'n paar mooie schilderijen, o.a. van hun hond Roxy, gemaakt, waarvan de stijl me wel bevalt.
Dus toen ik deze week, samen met Arno, in Lent was, werd ik verrast met mijn kado: het schilderij. Aángenaam verrast! Bijzonder geslaagd en héél mooi. Oordeel zelf.
Nou nog 'n plekje zoeken, waar 't mooi hangt...

Fietsen in Frankrijk...

Op 7 juli werd in Bourg d'Oisans de 'Marmotte' verreden, een fietstocht van 173 km lang, over de Glandon, de Col du Telegraphe, de Col du Galibier met de finish bovenop de Alpe d'Huez. En daar wilde Arno wel aan meedoen.
Dus reden wij op 1 juli naar de Alpen en streken neer op 'n camping aan de voet van die Alpe d'Huez. Aanvankelijk was het 'n beetje miezerig weer, té miezerig om te fietsen. Omdat we toch in de buurt waren, besloten we 's in Grenoble te gaan kijken. Mooie stad, met 'n gezellig centrum. Vanuit dat centrum zijn we naar de, hoog boven de stad uittorenende, burcht gewandeld. En weer terug, natuurlijk, zonder écht nat te worden.
Maar we kwamen eigenlijk om te fietsen. Gelukkig: vanaf donderdag brak de zon door en dan werd het daar echt warm. Arno nam me op sleeptouw, op weg naar de Berarde. Flink klimmen, met verschillende rustpauzes om even bij te komen. Voor mij, althans, want Arno peddelt daar fluitend omhoog.
Uiteindelijk werd 't me te steil en te vermoeiend; je hebt daar echt wel de goeie tandwielen op de fiets voor nodig.
Ik had het plan opgevat, in deze vakantie de Alpe d'Huez te beklimmen. Om dat met de fiets te doen, kon ik wel vergeten: de beklimming is 'n ware beproeving: 21 haarspeldbochten (met nummerbordjes, zodat je kan aftellen!). Maar ook steil, hier en daar zelfs erg steil. Dus besloot ik, vrijdag, op Arno's rustdag, naar boven te lopen. Want hoe dan ook: ik wilde op eigen kracht naar boven.
Dus ben ik in 'n heerlijk zonnetje (petje op) begonnen aan de beklimming. Na 3 uur en 13 km. was ik boven en kon ik m'n broodje naar binnen werken, onderwijl genietend van 't uitzicht.
De tocht naar beneden was zwaarder: het werd érg warm en érg druk, veel wielrenners en automobilisten, die ook wel 's naar boven wilden. Tegen 16:00 plofte ik neer vóór ons tentje. Moe, maar voldaan.
Zaterdag was dus de dag van de Marmotte. Arno zou om 07:40 uur starten, maar zijn startgroep was zo omvangrijk, dat hij pas om 08:15 over de mat rolde, nadat ik zijn jas en muts had aangenomen. Vanaf dat moment was hij aan zichzelf overgeleverd; ik zag geen kans, hem ergens onderweg op te wachten. Het was overal druk met fietsers en automobilisten, soms was er geen doorkomen aan.
Ik zou vanaf 14:30 tegenover de camping gaan staan, om hem de laatste 2 bidons met water aan te reiken. Om 15:30 zag ik 'm aan komen fietsen, nog redelijk fit, klaar voor de laatste beklimming. Ik nam de overbodige zaken van 'm over en na een laatste duwtje was-ie weg, op weg naar de top van de Alpe d'Huez. Ik was toch wel trots op 'm.
Het was tegen 18:30 uur, dat ik hem terugzag. Na de finish had hij eerst wat gedronken en gegeten, daarna natuurlijk een spectaculaire afdaling. Maar goed, dat ik dat niet gezien heb...
Nu zit het er helaas op, maar we kijken er met genoegen op terug. Meekijken kan hier...

Wandelen langs de Rijn...

In juni zijn we, na 'n paar maanden van klussen in en om 't huis, gaan wandelen in Duitsland. Daar hebben ze, sinds 2 jaar, 'n wandelpad á la Pieterpad, 320 km lang, langs de Rijn.
Wij boekten een arrangementje van 3 overnachtingen en 2 dagen wandelen. 's Ochtends, bij het ontbijt, kreeg je 'n uitgebreid lunchpakketje mee en rond 09:00 uur werden we opgepikt door 'n busje. Dat bracht ons 20 km naar 't zuiden en wij werden geacht, terug te wandelen naar 't hotel.
De route is duidelijk gemarkeerd, het zonnetje scheen vrolijk en wij amuseerden ons dus prima. Tegen 16:00 uur konden we douchen.
De andere dag idem, maar dan de andere kant uit. Heerlijk!
Ons hotel lag in Osterspai, ongeveer 25 km zuidelijk van Koblenz. Goed van eten en slapen, maar beslist geen 5-sterrentopper. Dat hoefde van ons ook niet; als de zaak maar schoon is.

Familiebrunch wederom geslaagd...

Je kan van die van van Beuningen zeggen wat je wil: ze weten heel goed hoe waardevol een goede familieband is en hoe ze die in stand moeten houden. De brunch in Venlo mogen we zeer geslaagd noemen, niet in de laatste plaats door de verrassende stadswandeling.
Op http://album.zoom.nl/user/omejacques/van Beuningenbrunch 2007/ staan wat leuke foto's (met dank aan Arno en Joop)

Septembermaand - Canadamaand

Helaas, het zit er weer op. Canada was fantástisch, helemaal zoals we gehoopt hadden.
We zijn begonnen met 'n lang weekend in Vancouver. Prachtig weer, 'n standsrondrit op de tweede dag, bezoek aan Granville Market op de zaterdag en de wandeling rond Stanley Park op zondag.
Op maandag werden we naar het camper-verhuurstation gebracht en begon onze trektocht van 19 dagen en 2500 km, grotendeels door de Rocky Mountains. Tot slot konden we nog 'n dag of 5 bijkomen bij José en Larry: ideaal!
Ik heb genoten, Gerda heeft genoten en we namen 'n heleboel herinneringen en foto's mee naar huis.
Het hele verhaal en wat foto's > >

Augustus - Graf-renovatie

Zoals gemeld, ben ik bezig om te onderzoeken, hoe we het graf van oma van Beuningen weer in 'n fatsoenlijke staat kunnen krijgen. Dat graf ligt op het oude gedeelte van begraafplaats 'Bosschuizen' in Venray en is jaren geleden overgebracht vanaf het toenmalige kerkhof bij de Grote Kerk. Het mag worden beschouwd als 'n stukje historisch erfgoed, maar het verkeert ook in abominabele staat.
Ik heb bij de nabestaanden geïnformeerd naar de bereidheid, te delen in de kosten voor het opknappen, zo'n kleine € 900, en was blij verrast door de vele positieve reacties; dat komt wel goed.
Echter: voordat we geld gaan uitgeven, wil ik eerst informeren naar de graf-rechten. Volgens mij verlopen die één dezer dagen en kunnen ze niet opnieuw verlengd worden. Maar dat zoek ik uit en dat laat ik wel weten. Daarna praten we verder.

Juli - Canada-plannen

We zijn volop bezig met het plannen van onze Canada-trip. Voorlopig ziet die er als volgt uit:
Donderdag 7 sept vliegen we Vancouver, daar blijven we tot maandag. Vrijdag doen we 'n stadsrondrit, zaterdag gaan we bij MEC ('n buitensportwinkel) inkopen doen. Zondag nog even lekker in bad, want maandag pikken we de camper op.
Daarmee rijden we naar Manning Park, op zo'n 3 uur rijden. Daar blijven we 'n dag of 3-4, waarna we verder trekken richting Banff in de Rocky Mountains. Daar doen we wel 'n week over, hoor. Dan blijven we weer 'n paar dagen in Banff National Park, in de buurt van Lake Louise, en via Golden, Revelstoke en Kamloops trekken we weer terug naar Vancouver. Alles bij elkaar 19 dagen 'camperen'.
In Vancouver treffen we mijn zus Jose, de laatste paar dagen brengen we bij haar en zwager Larry door. Woensdag 4 oktober vliegen we dan weer naar huis.
We zien er erg naar uit; het moet er in september erg mooi zijn, in de Rockies.

Mei - Krijtlandpad

Nadat we vorig jaar het Krijtlandpad in zuid-Limburg hadden gelopen onder matige weersomstandigheden, besloten we dat dit jaar over te doen met beter weer. En in omgekeerde richting.
Dus zijn we 15 mei weer in Maastricht gestart. Perfect wandelweer: zo'n 20 graden en 'n lekker zonnetje. We hadden ons ten doel gesteld, om er geen prestatietocht van te maken, maar gewoon lekker ontspannen en 'we zien wel waar we uitkomen'. Die eerste dag bracht ons via Valkenburg in Gulpen, waar we op 'n terrasje genoten van 'n dineetje in de avondzon. Daarna de bus naar ons overnachtingsadres in Wahlwiller, dat kenden we nog van vorig jaar. En 't was nog nét zo goed als vorig jaar.
Na het ontbijt op dinsdag de bus naar Vaals. Daar doken we al snel de Vijlener Bossen in, via steile paadjes en we genoten van magnifieke doorkijkjes over de Heuvelland. Voortjagende wolken wierpen hun schaduw over het landschap, maar de hele dag hielden we 't droog. Ergens rond de klok van 3 uur ging ik 's bellen voor 'n slaapplaats in Slenaken, maar helaas: niemand thuis! Om 5 uur, in de buurt van Epen, nog steeds geen plek. Gelukkig had ik het telefoonnummer van hotel 'Alpenzicht' bij me en daar was plaats genoeg. We genoten van 'n frisse douche en schoven aan voor het 'Menu van de Dag'. Klasse!
Woensdag: ik wil betalen, maar heb niet genoeg contant geld bij me. En pinnen kan niet.
'Geen probleem', zegt de hotel-eigenaar, 'jullie willen toch naar de bushalte? Tegenover de bushalte is 'n pin-automaat. Ik breng jullie wel even met de auto, dan hoef je niet op en neer te lopen. Kan je pinnen, betalen en meteen de bus nemen'. Kijk, dát is nog 's service.
We nemen de bus tot Sint Geertruid en lopen via Eijsden, Oost Maarland en Gronsveld naar Maastricht. Daar rusten we uit op 'n terrasje, onder 't genot van 'n kop soep en 'n lekker gevulde ciabatta. Dan slenteren we, via het OnzeLieveVrouwe-plein, naar 't Vrijthof, waar we op 'n bankje kijken naar 't gewoel op de kermis.
Gerda had me koffie met vlaai beloofd, dus via het centrum liepen we richting station en onderweg loste ze haar belofte in.
Heerlijke dagen in zuid-Limburg, beslist voor herhaling vatbaar...

Canada...

Ik had 't al aangekondigd: dit jaar ga ik met Gerda naar Canada.
Begin september vliegen we naar Vancouver, daar blijven we 3 dagen. Dan pikken we 'n camper op en gaan we 19 dagen rondtouren door 't zuiden van BC en de Rockies. Dáár waar 't mooi is, blijven we hangen, we hebben niks gereserveerd en gaan lekker op de bonnefooi.
Als afsluiting gaan we nog 'n dag of wat bij José en Larry op de koffie, om 4 oktober weer terug te vliegen. Het is nú al 'n hobby, om de route uit te stippelen, campings uit te zoeken, je wil niet wéten wat je allemaal vindt als je op Internet rondstruint. Tot en met de schema's van het openbaar vervoer in Vancouver.

Februari: eindelijk alleen...

Jawel, na lang zoeken heeft Arno toch 'n stekje gevonden op de Westsingel. Begin januari kreeg hij de sleutel en daar heeft-ie z'n eigen stekkie ingericht. Na het leggen van alle vloerbedekking en het arriveren van de meubels heeft hij de week vóór Carnaval definitief de deur van de Serenadestraat achter zich dichtgetrokken.

Familie-brunch...

In januari 2006 troffen vele familie-leden van de van Beuningen-tak elkaar tijdens 'n smakelijke brunch in het Pelgrimshuis op de Smakt. Klik hier voor 'n foto-impressie van dit heel gezellige gebeuren.
Mocht je alle foto's willen downloaden (in gecomprimeerd formaat), klik dan hier. LET OP: het bestand is 'n dikke 10Mb, dus zorg voor 'n dikke kabel.

Koken voor beginners...

Ik had 't al aangekondigd: wegens 'n verloren weddenschap ben ik, samen met zwager Rien, begonnen aan 'n cursus 'Koken voor beginners'. De eerste les is achter de rug en 't viel niet tegen. Hoewel...
Onze groep bestaat uit 12 mannen, waarvan ik op één na de jongste ben, de oudste is 75, de jongste is 46. Allemaal willen we 'wel 's weten of dat koken nou wel zo moeilijk is'. 'n Enkeling geeft toe, dat-ie door z'n vrouw gestuurd is. Afijn, doeternietoe, de eerste les was kei-gezellig.
Onze docente, Ans Hovens, liet ons groentesoep en macaroni ('Wat kan je daar nou aan verknallen?') maken. Soep met balletjes; zwager Rien trachtte het gehakt in kleine, ronde vormpjes te boetseren, totdat hij bij 'n mede-cursist de kunst van het draaien afkeek. 'Verrék, Jacques, dat is veel handiger'.
Ondertussen sneden we groende, fruitten we 'n uitje, braadden we gehakt en stond de soep lekker te trekken. Het koken van de macaroni was niet zo moeilijk, dus na 'n uurtje of anderhalf zaten we aan de gezamenlijke maaltijd en spraken we af, dat we voor de volgende keer voor 'n flesje wijn zouden zorgen. Jawel, die cursus wordt 'n succes!

Les 2: champignonsoep, hutspot met hachee en bitterkoekjespudding. De soep werd door juf Ans 'n keer voorgedaan, waarbij ze vertelde over allerlei bindmiddelen. Daarna mochten wij aan de slag met de bitterkoekjes (afblijven, Rien) en de hachee. Hutspot met hachee smeekt héérlijk, vooral als je dat zelfgemaakt hebt en je doet er ook nog zelfgemaakte jus bij .
De mannen van fornuis 1 hadden voor de wijn gezorgd, dus onze avond kon niet meer stuk. Volgende keer neem ik m'n fotocamera mee.

Les 3: gebonden tomatensoep, aardappelpuree met gemengde sla en 'n gehaktbal (camera vergeten). De soep wordt al 'n beetje routine: uitje fruiten, tomatenpuree erbij, 3 eetlepels bloem er mooi doorheen roeren en dan beetje bij beetje 500ml water erbij. Maak 't af met 4 gehaktballetjes en da's vast klaar. Ondertussen was en snij ik de sla, komkommer, paprika en rode ui. Rien houdt niet van uien en protesteert elke keer. Maar 't moet, 't is voor 'n goed doel.
Dan draai ik 3 mooie gehaktballen en braad ze rondom mooi bruin. terwij Rien piepers jast en ze alvast opzet. 'Regelmatig keren en 't vuur niet te hoog' is het devies bij de gehaktballen, hetgeen resulteert in 3 prachtige, goudbruine jongens, zoals mijn moeder die ook maakte.
De wijn, waarvoor ik ditmaal zelf zou zorgen, was 'n cadeau van mijn schoonzus Ria uit Groeningen; die maakt ze zelf. Héérlijke witte wijn, waardoor het avondeten weer 'n feestmaal werd.

Les 4: nasi goreng met kipsateh en (zelfgemaakte) pindasaus. Plus 'n flesje Brand van de juf! We beginnen met de koolsalade, maar Rien en ik vergeten de dressing van yoghurt en mayonaise, zo blijkt achteraf. Waar we wél goed in zijn, is het koken van de rijst; 't afgieten vergaat Rien iéts minder. De gemarineerde en aan stokjes geregen stukjes kipfilet laten zich in de (te kleine) pan moeilijk bakken, dus ik haal 't vlees van de stokjes en bak 't los in de pan. De groenten kunnen er bij en 't geheel suddert lekker. In 'n steelpannetje fruit ik intussen het inmiddels beruchte uitje, tesamen met 'n ietwat knoflook. Dan gaan er 2 eetlepels pindakaas, 'n lepel stroop, 'n leper suiker, wat peper en 'n scheut melk bij; dat geheel goed kloppen en even lekker laten doorkoken: voilá: de pindasaus is geboren. Intussen is de tafel gedekt en even later zitten we weer lekker te smikkelen. We hebben wéér bewezen, goede leerlingen te zijn. Margo, je kan trots op ons zijn...

Les 5: Kerstdiner.
De laatste woensdag vóór Kerstmis wagen we ons aan 'n heus Kerstdiner: zalmcocktail, (rauw) gebakken aardappeltjes, spruitjes en 'n gepaneerd kalfslapje en als toetje flensjes met abrikozensaus en ijs. Wie zegt daar, dat we maar amateurs zijn?
Omdat we 'n vol programma hebben, koken we vanavond in groepen en voor de gezelligheid heeft Rien 2 flessen sherry voor de aperitief geregeld.
Rien en ik wagen ons aan de zalmcocktail met 'n lekker sausje, terwijl onze buren alvast de piepers jassen. Ik maak de spruitjes schoon, Rien krijgt les in het maken van flensjes-deeg. Juffrouw Ans demonstreert hoe je het vlees kruidt, paneert en bakt (da's alvast óns vlees) en dan gaan we in 'flensjes-mode': in een rap tempo bak ik voor 6 personen 12 flensjes; alweer bemoeit m'n zwager zich met de abrikozen-saus. We vormen 'n goed team en het wordt steeds gezelliger.
Tegen 20.30 uur kunnen we aanschuiven aan de sfeervol gedekte tafel. Jan Houba ontkurkt de wijn en we toasten alvast op de reünie.

Les 6: (goed) gevulde tomatensoep, kool-/kerrieschotel en appeltoetje ná.
Stipt op tijd meldt zwager Rien zich in de Serenadestraat en we wandelen naar ons kooklokaal in 't Raayland-college. Het blijkt 'n drukke avond te worden; we gaan weer 3 gangen doen. Rien biedt spontaan aan, alle schil- en snijwerk te doen, daar ie-ie goed in.
De juf heeft ons verboden, nog aperitiefjes in te nemen; de stemming werd balorig. Ze verdeelde de verse, geschilde, tomaten voor de soep en zette ons aan 't werk: water koken, bouillonblokje erin, kipfiletje erbij en dat laten gaarkoken. Dan kipfilet eruit en tomaten, -puree, groenten en wat kruiden erbij. Kipfilet in stukjes snijden en toevoegen; pas op 't laatst wat mihoen en room erbij: voilá.
Intussen piepers jassen, kool snijden, gehakt rul bakken, kool koken, puree maken en de koolschotel kan de oven in. Ook 't appeltoetje is 'n kwestie van goed lezen en gewoon doen: walnoten fijnmaken en 'n kruimeldeeg van bloem, suiker, margarine en kaneel in 'n overschaaltje mikken, bovenop wat geschilde appels. In de oven schuiven en afwachten maar...
Het worden 'zware' avonden. Volgende keer: forel uit Overloon.

Les 7: Forel met tomaat en venkel, aardappelkoekjes en beschuitkoek met advokaat.
Ze hoeft al niks meer te zeggen: braaf beginnen we met 't wassen van onze handjes. Dan bewonderen we de forellen, die één van de mede-cursisten heeft meegebracht; dát zijn schone knapen (letterlijk, want ze zijn al schoongemaakt). Ans laat ons zien, dat je, door ze heel even licht te bakken, gemakkelijk van het vel kan ontdoen. Rien en ik voorzien onze exemplaren van 'n paar schijfjes citroen en tomaat, wikkelen ze in folie en schuiven ze de oven in.
Dan raspen we de aardappelen en de ui ('Brrrrr', zegt Rien), mengen ze met bloem, zout en 'n ei en bakken er in olie lekkere koeken van. Althans, dat is de bedoeling, maar Rien mikt gewoon wat klonters in de pan en vindt 't verder wel goed. Wat Ans weer de uitspraak ontlokt:'Hier kan ik maar beter niet meer komen kijken'.
Het nagerecht bestaan uit beschuitkoek, gevuld met 'n mengsel van advokaat en slagroom. Afgewerkt met perzik en 'n parmantig kersje bovenop. Erg lekker!
Tijdens 't opruimen na de afwas trekt Rien 'n complete la uit 't aanrechtblok.... 'Alwéér Rien', zegt Ans.

Les 8: de Finale.
Uiteindelijk heeft Rien toch z'n felbegeerde diploma gekregen.
De laatste les begon al gestresst: we konden, wegens een open huis, niet terecht in ons eigen kooklokaal en moesten uitwijken naar de grootkeuken. De juf was daar niet blij mee, maar als goedmakertje kregen we van de schooldirecteur himself 3 flessen witte wijn: dat was dus de aperitief.
Vanavond staan er achtereenvolgens op 't menu: preisoep met kaas, fricandeau met pruimen, komkommersalade, gegratineerde aardappeltjes en tot slot chocolademousse. Wegens tijdgebrek koken we met z'n vieren; Jan en Jan vallen qua gezelligheid in onze categorie. Dus begonnen wij alvast aan de toetjes, terwijl aan de andere kant de piepers worden gejast. Het valt niet mee om eiwit en -dooier te scheiden, het lukte me pas bij 't tweede ei.
Omdat Rien goed is 'met de losse pols', klopte hij het eiwit op, terwijl ik de chocolade 'au bain Marie' smolt tot 'n smeuïge massa. We voegden het met wat suiker losgeklopte eigeel toe, tesamen met 'n weinig melk. Tenslotte wat slagroom en het eiwit erbij en nadat we dat in kommetjes gegoten hadden ging dat de koelkast in.
Rien ging groente snijden, de Jannen met de soep aan de slag en mij vertrouwden ze de fricandeau toe. Dat werd lekker bruin gebakken, waarna de pruimen, 2 eetlepels fijngesneden zilveruitjes en wat gember ook in de pan gingen en dat kon rustig verder sudderen. Ook de aardappeltjes gingen als 'n speer en stonden in de oven gaar te bakken. De andere Jan had de soep intussen voltooid: we konden aan tafel voor de eerste gang.
Omdat de foto's, die ik de vorige keer had laten zien, wel in de smaak vielen, had ik als verrassing voor ieder 'n CD gemaakt, met alle foto's in 'n leuke presentatie. Die werd enthousiast ontvangen.
Jan Houba bood juffrouw Ans met 'n fraaie speech namens allen 'n mooie bos bloemen aan. Ontroerd kwam zij met een tegenprestatie over de brug: ons felbegeerde diploma. Oók voor Rien!
Het zit erop. Jammer, want het was best gezellig. Zelf heb ik zeker het voornemen, om 's wat vaker de keuken in te duiken.

September - Kos (Griekenland)

Deze maand vertrokken we weer naar Griekenland; ditmaal naar Kos. We verbleven hier 11 dagen in 'n goed hotel, nét buiten de stad. 'n Prachtige tuin en 'n fantastisch uitzicht vanuit de kamer.
Ook nu weer hadden we ons voorgenomen, om lekker te ontspannen. Niks geen programma, dat afgewerkt moet worden, gewoon maar zien wat de dag brengt.
Kos is heel geschikt om te fietsen, vooral langs de kust. We hebben dus fietsen gehuurd en 's ochtends ná 't ontbijt, als 't nog niet te warm was, zijn we vaak eropuit getrokken om wat van 't eiland te zien. Op de heetste momenten van de dag zaten we óf op 'n terrasje óf we lagen in 't zwembad.
's Avonds, ná 't diner, wandelden we naar de stad, met z'n pittoreske haven en het sfeervolle plein. Hier was 't altijd 'n gezellige drukte, met terrasjes en 'n overdekte markt.
Kos heeft ons aangenaam verrast...